Stuurloze strijders

1248

Stuurloze strijders

12-02-2015 - Artikelen

Ter promotie van ons boek mochten we langskomen in de studio van 538, bij de Show Zonder Naam. Er was alleen één probleem: Jolien kon niet mee.


De avond voordat we naar 538 gingen kwam Jolien met een ernstig gezicht naast me zitten. “Wat heb je al geregeld voor 538?” Ik had deze vraag niet verwacht, maar ik antwoordde rustig met: “Niks, hoezo?” Daarna volgende een waslijst aan dingen, waardoor ik me realiseerde dat ik maar eens iets moest gaan regelen. Ik had bijvoorbeeld niet gecheckt of ik wel op tijd in Hilversum kon zijn, ik moest namelijk gewoon werken. Ik had niet nagedacht over het feit dat er geen trein teruggaat als de show afgelopen is en ‘waar ging ik dan al die tijd verblijven?’ Ik had niet nagedacht over de manier waarop we de boekjes gaan verloten en over andere dingen had ik al helemaal niet nagedacht.

Maar ach, een dag later zaten Killian en Steven ruim op tijd in mijn kamer. Stefan zouden we op het station zien. Nou ja, dat hoopten we tenminste. Hij twijfelde om mee te gaan, omdat hij een ontstoken oog had. Acht minuten voordat de trein ging stonden we op het station. Steven moest en zou wat te eten halen. Wij stemden in. Ondertussen probeerden we Stefan te bereiken, maar zonder succes. Met nog drie minuten te gaan had Steven eindelijk zijn eten en konden we gaan rennen om de trein te halen. Dat lukte en verdomd, Stefan stond braafjes op het perron te wachten. Geen vuiltje aan de lucht dus.

In Hilversum aangekomen bleek dat ik vergeten was te kijken welke bus we moesten hebben. Een buschauffeur vertelde ons dat het wel lijn 1 moest zijn. Met nog een halfuur te gaan, stapten we in de desbetreffende bus. Terwijl de rest al achterin de bus lag (ja lag), besloot ik te vragen of deze bus wel langs te studio’s van 538 kwam. Dat was absoluut niet het geval volgens de buschauffeur. Dus ja, toen hadden we nog 25 minuten en moesten we gaan lopen. Dankzij Google Maps kwamen we tien minuten voor twaalfuur – de tijd dat we aanwezig moesten zijn – aan bij 538. De afstand viel mee en de stress was voor niks. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Klik op het plaatje om het zeihij.nl boek te kopen!

Klik op het plaatje om het zeihij.nl boek te kopen!

Uiteindelijk mochten we twee uur lang in de studio zitten. We waren zelfs nog een halfuur hoofdonderwerp van de show. Na de show mochten we totdat de eerste trein terugging wachten in de kantine. Dat was alleen niet afgesproken met de bewaking en die ging daar niet akkoord mee. We stonden dus om 2:15uur buiten het gebouw van 538, zonder onderdak, in het doodstille Hilversum. Er was werkelijk niks open. Zelfs de stationshal was dicht. Dus we hebben drie uur lang over straat gezworven, in de kou. We noemden onszelf strijders. Strijders in de velden. Dat gaf je dan nog het gevoel dat je een held was. Dat je niet op straat liep omdat je geen keuze had, maar omdat je een echte held was. We hebben gestreden, lol gehad en we zijn geschrokken van een dakloze. Uiteindelijk zaten we om 5:26uur in de trein. We stapten een halte te vroeg uit en moesten daardoor driekwartier langer wachten, maar dat maakte niet uit. We kwamen thuis, we hadden best een mooi verhaal en we hadden de strijd gewonnen. Geen vuiltje aan de lucht dus.

Dit verhaal is in principe niet heel bijzonder. Het is een (saaie) opsomming van feiten en gebeurtenissen. Maar lees het nog eens en bedenk hoe anders het was geweest als Jolien wel mee was gegaan. Als zij alles had geregeld. Een typisch voorbeeld van het verschil tussen mannen en vrouwen?

Luister hier de uitzending van 538 terug

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 12-02-2015