Strijdige tegenstrijdigheden

921

Strijdige tegenstrijdigheden

21-04-2015 - Artikelen

Het jaarlijkse tennisavondje met het werk, mijn enige keer per jaar op het gravel. De bal gespeeld door mijn collega aan de overkant valt kort achter het net. Reflex mondt uit in een sprint. Het racket diep naar voren stekend. Een soort van uithaal. De snaren op de tennisplank toucheren fluweelzacht de bal die daarna aan de andere kant van het net precies aan de juiste zijde van de zijlijn treiterend langzaam omhoog stuit, om daarna te versnellen en het punt definitief op mijn conto bij te schrijven. De collega verzucht “jij kunt toch ook alles.”


DSC_22321

 

Zo! Even met de deur in huis vallen. Ik bedoel, het kan maar helder zijn toch?
Echter, om nu niet meteen een al te narcistische indruk te maken wil ik de uitspraak van mijn collega enigszins nuanceren. Ik kan alles… een beetje. Klinkt dat beter? Voor mijzelf wel aangezien dat een stuk dichter bij de (lees: mijn) waarheid zit. Er zijn namelijk niet zoveel zaken waarvan ik zeg dat ik ze écht goed kan. Voetballen! Ja, dat kon ik goed. Het bracht me zelfs tot in het betaalde voetbal. Helaas moest ik afhaken op het moment dat de grote-jongens contracten werden uitgedeeld en kwam ik dus nimmer op de Panini-plaatjes terecht. ‘Te sociaal’ luidde de belangrijkste conclusie (overigens weet ik zelf wel dat ik o.a. ook veel snelheid tekort kwam maar dat past niet zo mooi in dit stuk…) Hoe tegenstrijdig wil je het hebben: te sociaal voor een teamsport?

Volgende stap in mijn soort-van-carrière werd een eigen rijschool. Daarvan mag ik eveneens gerust zeggen dat ik er goed in was. Althans in het gedeelte van het lesgeven en klanten binden. Een waarachtig ondernemer bleek ik niet te zijn. Mijn vakmanschap combineerde niet met het broodnodige ondernemerschap. Zodoende werd dat al snel het bekende verhaal dat er aan het einde van het salaris nog een stukje maand overbleef in mijn prachtige bedrijf.

En ach, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan; ik speel gitaar, zing, schrijf mijn eigen muziek, schrijf kinderverhalen, doe wat met columns, liep halve marathons, beklim in mijn eerste fietsjaar meteen de Mont Ventoux drie keer, kan koken, ben een prima maatschappelijk werker, etc. etc. Wanneer ik alles wat ik doe en kan achter elkaar zet dan is dat een verdomd mooi rijtje maar… weer een maar, alsmaar een maar… eigenlijk blink ik nergens echt in uit.

Wil ik wellicht te veel en te veel tegelijk? Zou ik niet beter wat meer specialiseren? Want hoe kun je ergens werkelijk goed in worden als je én harde rockmuziek schrijft én mierzoete ballads én tegelijkertijd ook nog eens muziek voor kindermusicals? Hoe kun je een serieuze wielrenner worden als je daarnaast trainer wilt zijn van een voetbalteam en toch je wekelijkse rondje hardlopen bij wilt houden?

Nog een voorbeeldje, mijn werkweek. Nauwelijks in een column te vatten wat ik zoal doe binnen een gewone week maar alvast een kleine greep: ik coach collega’s, ondersteun bij het maken van beleid, ben contactpersoon voor externe organisaties, bedien hier en daar nog een cliënt maar ben eveneens aanspreekpunt voor alle problemen met het registratiesysteem, productie en aanverwante zaken.

Wat opvalt is dat er veel tegenstrijdigheden zitten in wat ik allemaal leuk vind om te doen, dat schiet werkelijk alle kanten op. Dat gaat van ‘mannenzaken’ (bestaan die?) als het bezoeken van metalconcerten en zoveel mogelijk voetbalwedstrijden tot meer lieflijker bezigheden als dat ik auteur van een kinderboek ben. En zo zijn er zeker nog een tiental meer opvallende voorbeelden te bedenken.

Tsja, wat ben ik nou eigenlijk? Ben dus geen mannenman en heb nogal wel wat ‘vrouwelijke eigenschappen’ in me. Zou volgens mijn vrouw zelfs ‘een uitstekende homo geweest zijn’, ware het niet dat ik nooit op een man verliefd ben geworden. Zelfs niet bijna. Geen macho, geen Alpha maar evenmin een metro of softie. Anyway, een vat vol tegenstrijdigheden. Schijnbaar.

Wat dan wel weer heel gunstig is, is dat ik hier mag gaan schrijven over tegenstrijdigheden en tegenstellingen. Niet enkel over die in mezelf. Dat zal ongetwijfeld aan bod gaan komen. Meer nog zal het gaan over wat er in het spel tussen man en vrouw, Mars en Venus, ondervonden wordt.

Is het wel zo heel anders tussen de seksen? Want mag ik dan direct eens beginnen met een statement: net als mannen kunnen ook vrouwen niet alles tegelijk. Voilà! En om ‘m dan nog eens scherper te stellen: de tegenstellingen tussen man en vrouw zijn al lang niet meer zo immens als nog steeds wordt beweerd!

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 21-04-2015