Selfieman

984

Selfieman

07-05-2015 - Artikelen

Een willekeurig gesprek op Twitter. Of de man, zichtbaar in de spiegel op de foto inderdaad Jan Wouters zou zijn. Nee, merkt iemand op, Jan Wouters is geen selfieman. Een wat? Een selfieman?!


Ik heb Google er even op losgelaten. Slechts één hit. Een multi-instrumentalist uit Moskou heeft zijn nieuwe muziekproject zo genoemd (klinkt overigens niet verkeerd!). In zijn bio kom ik wat interessants tegen; hij heeft de naam afgeleid van de term selfie-mania. Binnen de psychiatrie een inmiddels bekend begrip voor iemand die niet kan stoppen selfies van zichzelf te maken.

Selfie, woord van het jaar in 2013. Een nieuw woord destijds, ooit door iemand op een forum geroepen. Enkele andere nieuwe woorden in 2013 waren ‘bitcoin’ (hoe is het daarmee?), ‘wazzup’ (gebruikt iemand dat nog?) en ‘sukkelseks’ (sukkelseks???).
Maar goed, selfie is dus behóórlijk bewaard gebleven. De betekenis van het woord: “een fotografisch zelfportret, vaak gemaakt met de camera op armlengte en gepubliceerd op een sociaalnetwerksite.” Allrightie.

Terug naar Google. Bij de afbeeldingen eens zoeken op selfie. De eerste oogopslag: veel, heel veel, huid te zien. De tweede oogopslag: bijna enkel vrouwen? (Ja oké, Justin Bieber stond er ook bij maar goed…). Geen wonder dus dat de term selfieman maar één hit had? Is de selfie een vrouwending wellicht? Ha, ik krijg er nog meer plezier in. Wat een fascinerend onderwerp eigenlijk!

Mannen blijken ook selfies te maken. Maar anders. Er is nog niet veel onderzoek naar gedaan maar er zijn wat algemene verschillen te zien in de manier waarop vrouwen en mannen selfies maken.

Bij een soloselfie (weinig hits) zet de man vooral zijn hoofd op de foto waarbij je dan net de schouders nog waarneemt. De vrouw daarentegen houdt haar arm iets verder weg zodat behalve de schouderpartij ook nog een belangrijk deel van de borsten is waar te nemen.

De groepselfies, ook wel groufies genoemd, laten eveneens wat opmerkelijke verschillen zien. De mannen poseren alsof ze klaar staan voor de elftalfoto van het lopende voetbalseizoen. Gepaste afstand van elkaar, hoofd recht op de romp en vooruitkijkend naar het knopje van de camera (“als ze niet weten hoe het knopje werkt kan ik het ze wel uitleggen hoor”). Vrouwen daarentegen laten een volledig andere dynamiek zien. De hoofden lijken in een spontaan magnetisch veld naar elkaar toe gezogen te worden, de mond strekt zich in een duckface-achtige positie, de ogen openen bijna volledig en de benen verslappen waardoor ze plots een drempel af lijken te stappen met twee benen tegelijk (kan iemand mij uitleggen waarom vrouwen in hemelsnaam door hun knieën knikken bij het poseren?? Bang hun hoofd te stoten aan de rand van het scherm??)

Selfie, wat een vreemd fenomeen is het toch eigenlijk. Mijn moeder vertrouwde het al niet toen het leesplankje (kent iemand dit woord nog?) veranderde van Boom-Roos-Vis naar Ik-Maan-Roos. Ongelooflijk vond ze het dat het eerste woord wat een kind op school leert ‘ik’ is. Waar moest dat naartoe als iedereen zichzelf voorop ging stellen? Is een selfie dé uiting van het hyperindividualisme?

Onderzoek onder mannen (waarom alleen onder mannen is me een raadsel) leert dat ‘mannen die veel selfies maken hoger scoorden betreffende psychopathische en narcistische trekjes’. Hetzelfde onderzoek wordt nu bij vrouwen gedaan. Het lijkt erop dat er bij hen vooral een grote hang is naar zelfobjectivering (je eigenwaarde baseren op je uiterlijk i.p.v. op andere positieve kenmerken) en een zucht naar complimenten. Het is ook hilarisch als je eens op Instagram kijkt bij de reacties op een selfie: “sexyyyyyy”, “hottie”, “wauw, knapperd”, “mooooooiiii”. Daar zou je inderdaad nog eens een heel goed gevoel van over kunnen houden.

Helaas ben ik, net als Jan Wouters, geen selfieman.

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 07-05-2015