Prachtig vrouwenhandschrift

799

Prachtig vrouwenhandschrift

20-04-2015 - Artikelen

Alvast een waarschuwing: deze keer komt er niet zo’n sexy onderwerp. Of wel, met een beetje fantasie, maar het wordt hoe dan ook wél sentimenteel. Dat jullie het weten.


Als ik zeg dat ik het ga hebben over het vrouwenhandschrift, wat denken jullie dan? Bij mij komt er een gevoel van jaloezie op. Vreemd misschien, maar dat heb je soms. Van alle ontelbare dingen van de vrouw waar ik jaloers op ben is dit er zeker één van.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik een onleesbaar, voor de buitenstaander absoluut niet te ontcijferen, handschrift heb. Zo’n schrift waar de hiërogliefen niks bij zijn. Zo’n schrift waar je je überhaubt afvraagt of er wel letters staan, of dat een kind van vier het gewoon leuk vond om met de achterkant van een satéstok, in inkt gedoopt, op papier te krassen. Ja, zo’n schrift.

Hoe vaak heb ik tijdens de basisschooltijd niet met een schuin oog meegekeken naar al mijn vrouwelijke klasgenoten die met zwierige pen de letters tot in perfectie tussen de lijntjes wisten te krijgen? Hoewel ik altijd jaloers was, en ben, kon ik er tegelijkertijd ook van genieten. Helemaal toen ik later, in de middelbare schooltijd een buitengewone interesse voor taal en schrijven ontwikkelde.

Maar deze week stuitte ik op het nieuws dat Finland als eerste land ter wereld vanaf volgend jaar geen schrijfles meer wilt geven. De Ipad, Ipod, Imac en alle randapparatuur heeft de slag ook in het klaslokaal gewonnen. En het mag misschien sentimenteel romantisch klinken, maar dat gaat me wel aan het hart. Het zal niet lang duren of meerdere landen, ook Nederland, zullen dit voorbeeld gaan volgen.

Tijdens het lezen van dit nieuws kwamen mijn herinneringen van mijn schooltijd dus weer naar boven. De tijd dat we nog briefjes doorgaven in de klas (die van mij dus totaal onleesbaar) en je het meisje waar je een oogje op had nog op deze manier versierde. Misschien was mijn handschrift dan wel de reden dat ik daar toentertijd totaal in faalde, bedenk ik me nu. De tijd dat de Iphone nog ergens in het hoofd van Steve Jobs ronddwaalde, de Whattsappduim nog niet bestond en een smiley nog kunstig werd getekend. En als ik dan zo’n briefje van een meisje kreeg, en ik zag de perfect leesbare letters op het kleine afgescheurde papiertje, dan was mijn dag weer goed.

Anyway: ik had jullie gewaarschuwd voor een sentimentele column. Mag ook wel een keertje dacht ik zo. Om in de sfeer te komen heb ik dit verhaal bovendien volledig handgeschreven in mijn verkreukelde notitieblokje. Ik ben namelijk de enige die mijn eigen handschrift wél kan ontcijferen. Maar de tijd schrijdt voort, en dat kunnen we niet tegenhouden. Daarom pak ik nu weer mijn smartphone om de laatste berichtjes te checken. Wel een beetje bijblijven, tenslotte..

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 20-04-2015