Ik ben een player

960

Ik ben een player

11-05-2015 - Artikelen

Je kent het wel: zo’n jongen die makkelijk op dames afstapt, een praatje maakt en vervolgens steevast iemand mee naar huis neemt. Nou, zo’n type ben ik dus. Volgens anderen.


Het is grappig. Nu ik iets meer dan twee maanden weer vrijgezel ben en vaker ga stappen, herken ik de patronen van de vorige keer dat ik vrijgezel was. Destijds dacht ik dat een tijdje single zijn wel een goed idee was (dat hield ik een zomervakantie lang vol en vervolgens was het meteen bingo), nu heb ik dat weer. Leuk hoor al die vrouwen, maar vrijheid is veel leuker. Om vervolgens drie dagen mistroostig een pasta- pesto te eten, omdat ik nog steeds kook alsof ik een heel weeshuis moet voeden.

Maar oké, ik stap dus wat meer. Dat doe ik om plezier te hebben. Plezier heb ik vooral als ik een beetje ouwehoer hier en daar. Soms een goed gesprek met een vrouw – “Je bent drie jaar manisch depressief geweest? Leuk! Ik voel me ook best eens somber. Wat een toeval he!” – En soms op de nek van een vriend tien bier bestellen. Het bijzondere is dat anderen dat anders opvatten. Die zien geen plezier, maar die zien een player.

Ik kan me slechts één voorbeeld herinneren waarin ik degene was die daadwerkelijk de andere het hof maakte. Voor de rest hebben de meeste dames een halfuur knipogend voor me gestaan, waarna ik een keer dacht “hmm, misschien is die mooie dame wel geïnteresseerd..”. Het is zelfs zo schrijnend dat een relatie van me ooit begon met de zin: “jij bent wel heel afwachtend zeg.” Heel erg is het ook niet, want wat mij betreft mag emancipatie best in dit soort situaties ook doorgevoerd worden. Voorbeeld: “Meneer, dit drankje krijgt u van de dame aan de andere kant van de bar.”

Maar de gedachte dat ik een player ben, lijkt me dus niet echt te kloppen. Laatst stond ik in een kroeg met een meisje te praten met eindelijk eens wél een goed verhaal. Terwijl zij vol overgave vertelde dat ze een eigen bedrijf wilde starten kwam een vriendin van haar, die ik toevallig kende van een andere avond, iets in haar oor fluisteren. Het resultaat? Het meisje rende weg alsof ik een samuraizwaard in mijn handen had en de eerste deuntjes van de Macarena te horen waren.

Sindsdien heb ik het weer, het label ‘player’. Ik kan er wel om lachen; een jongen die nog geen strijkplank kan versieren en toch een verkeerd beeld oproept. Mensen die mij kennen weten wel beter, gelukkig. Of misschien is dat juist niet goed, want ik heb me ook weleens wijs laten maken dat vrouwen het juist aantrekkelijk vinden.

Maar is dat ook zo, vrouwen?

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 11-05-2015