Een paradijs met een rauw randje

917

Een paradijs met een rauw randje

09-06-2015 - Artikelen

De Nederlandse man is aardig, betrouwbaar en grappig. Hij is knap, vooral dankzij zijn bovengemiddeld lange, slanke en sportieve postuur. Als klap op de vuurpijl is hij ook nog eerlijk, nooit onredelijk en niet snel jaloers. Kort samengevat: hij is aantrekkelijk! Tenminste, dat is wat de Franse vrouwen over ons zeggen.


Met dit in het achterhoofd vertrokken ik en mijn vrienden naar Biarritz, Zuid-Frankrijk, voor een welverdiende vakantie. Stiekem zag ik mezelf al zitten op de boulevard, omgeven door mooie Françaises die allemaal geïnteresseerd waren in ons, maar met name in mij natuurlijk. Een jongensdroom toch?

Laat ik beginnen door te zeggen dat Biarritz een prachtige plek is. Een kuuroord, badplaats en surfspot in één. Ondanks de vele bezienswaardigheden bevonden wij ons overdag vooral op ‘Grand Plage’, oftewel het strand. s’ Avonds zochten we een discotheek op of zaten we wederom op het strand. Ik hechtte veel waarde aan mijn ochtendwandeling, ook al werd ik vaak pas in de middag wakker. De prachtige kustlijn, de schattige vissershaven en de idyllische straatjes in het centrum deden mijn uitgeputte, brakke ziel herleven.

En dan de vrouwen. Ah oui, les femmes étaient tres beau! Ik ben wel wat gewend op de pabo, maar dit had ik nog nooit meegemaakt. Ze waren beeldschoon, goed verzorgd, charmant en spraken bovendien de taal van de liefde. Daar zaten we dan met ons gitaartje en een tas vol goedkoop bier, in het midden van een grote groep onbekende mensen die zich bij ons aangesloten hadden. Een van de dames schoof steeds dichter naar me toe en leunde voorover om me wat in te fluisteren. Vol verwachting klopte mijn hart toen ze me diep in mijn ogen aankeek. Een arm om m’n schouder. Een zweem Chanel N°5. Haar warme adem op m’n gezicht. Met een stem als die van God zelf stelde ze me de vraag van de eeuw. ‘He Sam, do you have weed?’

Of ik wiet had. In een klap stond ik weer met beide benen op de grond. Sorry schat, ik doe daar niet aan. ‘But you are from Holland, why don’t you smoke weed?’ Veel buitenlanders leven dus echt in de illusie dat iedereen in Nederland wiet rookt en prostituees bezoekt, net zoals dat Fransen als een kunstbaret dragende mimespeler met een stokbrood onder hun arm en een wijntje in hun hand over straat gaan. Naarmate de week vorderde besefte ik dat de stereotype Nederlander massaal omarmd wordt en stiekem veel interessanter is dan de aantrekkelijke, betrouwbare Nederlander. Wiet roken en overmatig alcoholgebruik zijn statussymbolen, vooral onder Parijse rijkeluiskinderen die zich schaamteloos te goed doen aan alles wat Biarritz te bieden heeft. De stereotype Nederlander past daar perfect tussen. Had ik even pech.

Uiteindelijk waren het toch de Franse jongens die met de Franse meisjes aan de haal gingen. Blijkbaar is de zo bejubelde Nederlander voor de korte termijn niet geschikt. Hij gaat het gesprek aan en toont oprechte interesse om iemand te leren kennen, terwijl Jean-Pierre gewoon vraagt of Louise zin heeft om vanavond een jointje te roken op het balkon van zijn appartement. Als het op die manier moet doe ik niet mee. Begrijp me goed, ik ben daar echt niet heen gegaan om alles te doen wat mijn moeder verboden heeft, maar ik ben wel geschrokken van het gemak waarop de vrouwen vielen voor de smooth talk van de mannen. Blijkbaar vullen praatjes toch gaatjes. Ligt het aan de Fransen zelf of doet de Biarritz-vibe rare dingen met mensen? Ach, het hele ‘go French or go home-principe’ past toch niet echt bij mij. Dus mochten jullie je komende zomer in het zonnige zuiden bevinden, kom vooral eens langs. Er is een gitaar, goedkoop bier en een heleboel gezelligheid. We hebben alleen geen wiet!

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 09-06-2015