De ultieme feminist…

1295

De ultieme feminist…

22-04-2015 - Artikelen

Als vrouw kun je tegenwoordig alles bereiken. Of het ook handig te combineren is met een roedel blèrende koters, en wellicht een vent die ’s avonds op de bank ploft met zijn welverdiende biertje of niet gestoord wil worden als hij allerlei ‘belangrijke’ zaken aan het doen is op zijn laptop, is een ander verhaal…


Het feit blijft, binnenkort mag ouwe rokkenjager Bill Clinton zich Amerika’s eerste mannelijke first lady noemen. Een mijlpaal in de emancipatie van beide seksen, want zijn vrouw Hillary zal als dat gebeurt tevens de eerste vrouwelijke President of the United States of America worden.

Hoewel er nog steeds radicale tuinbroekfetisjisten zijn die roepen dat alle mannen klootzakken zijn, en maniakale mantelpakdraagsters in de politiek de positie van het zwakke geslacht willen versterken door de hoge piefen van het bedrijfsleven te verplichten een minimum aantal cum laude afgestudeerden van de huishoudschool in hun raad van bestuur op te nemen, zijn de meesten het er toch wel over eens dat de feministen van weleer hun doel hebben bereikt. Weinig landen op deze aardkloot waar het voor madam de ZeiHij-lezeres zo goed toeven is als Nederland!

Maar wie is nou de allergrootste emancipatieheldin allertijden? De eerste vrouwelijke huisarts, Aletta Jacobs? De Dolle Mina’s? Feministjournaliste Asha Tuinbroeke? Of toch Hillary die volgend jaar wel eens op haar bezemsteel door het glazen plafond kan gaan vliegen, om vervolgens een noodlanding te maken in het Witte Huis? Tuurlijk niet, wie denken deze toonbeelden van girlpower wel dat ze zijn?!

De vrijheid waar heel veel vrouwen vandaag de dag gelukkig van genieten heeft naar mijn mening nog wel het meest te danken aan… de wasmachine! Je hoort het goed, het grootste symbool van truttige huisvrouwennijverheid is tevens de uitvinding die de basis legde voor de man/vrouw-gelijkheid zoals we die anno 2015 kennen.

Voor de uitvinding van dit ‘zielloze stuk witgoed’, aan het begin van de vorige eeuw besteedde de gemiddelde vrouw nog zo’n 58 uur per week aan het huishouden. Een ‘wasje draaien’ was toen nog een hels karwei. Je moest naar de pomp lopen om water te halen, waarna je dat op een houtvuurtje verhitte. Daarna ging de in een teil met sodawater geweekt wasgoed in een andere teil die je vulde met je pannetjes heet water en zeepsop. Hierna ging moeder de vrouw met een borstel de vlekken eruit poetsen op haar wasbordje (en nee, die had ze niet gekweekt in de sportschool), waarna het zeepsop er in een andere teil werd uitgespoeld, om vervolgens al het wasgoed tussen een wringer droog te persen.

In 1975 was de gemiddelde vrouw nog maar 18 uur per week zoet met het huishouden. Nogal logisch, als je ziet dat door massaproductie de prijs van een wasmachine in die tijd met een tienvoud was afgenomen, en dus binnen het bereik van de massa was gekomen.

Maar wat heeft Janneke Modaal gedaan met de 40-urige wasweek die haar nu bespaard bleef dankzij al dit technisch vernuft? Je raad het al, wettelijk gezien waren vrouwen al gelijk aan mannen, maar zonder wasmachine hadden miljoenen vrouwen het zich nooit kunnen veroorloven om naast het huishouden ook nog eens een baan te zoeken, of een studie te volgen. Die witte brommende doos in je bijkeuken of badkamer is met recht de motor achter de gehele emancipatie te noemen.

Dus de volgende keer dat je weer een Robijntjesfris blouseje aantrekt, of meneertje Miele van zijn dagelijkse portie vuile was voorziet. Bedank ‘m dan eens voor je verlossing van het juk der vooroorlogse huishoudslavernij!

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 22-04-2015