638

Alledaagse avonturen: De supermarkt

In de reeks ‘alledaagse avonturen’ bespreekt Pascal vier weken lang een ergernis die hij in zijn alledaagse leven tegenkomt. Dit is het tweede verhaal van de vier. Voor het eerste verhaal klik hier. Bijna iedereen heeft wel eens het gevoel dat er iets gebeurd dat alleen jou kan overkomen. Als je er goed over nadenkt, […]


In de reeks ‘alledaagse avonturen’ bespreekt Pascal vier weken lang een ergernis die hij in zijn alledaagse leven tegenkomt. Dit is het tweede verhaal van de vier. Voor het eerste verhaal klik hier.

Bijna iedereen heeft wel eens het gevoel dat er iets gebeurd dat alleen jou kan overkomen. Als je er goed over nadenkt, weet je dat dit onzin is. De kans dat jou zoiets gebeurd is net zo groot als de kans dat anderen het overkomt. Toch kun je aan dit gevoel niet ontkomen, het blijft je soms weken bij. Op de een of andere manier heb ik dit gevoel altijd in en om de supermarkt…

supermarkt

Het is heerlijk weer buiten. Het zonnetje tintelt aangenaam op de huid en verdwijnt zo af en toe achter een schattig wollig wolkje. De ideale dag om eens een lekker ijsje te gaan halen bij de supermarkt, dacht ik zo. Van huis af is het maar een klein stukje lopen naar de supermarkt, als je rustig aan doet neemt het geheel nog geen drie minuten in beslag. Korte broek aan, zonnebril op en gaan. In de supermarkt is het heerlijk koel. Als ik voor het vriesvak met de ijsjes sta, stap ik eventjes uit mijn teenslippers. Heerlijk, die koude vloer onder je blote voeten (al ziet het er vast een beetje raar uit). Het is waterijsjes weer, dus twijfel ik tussen raketjes en calippo’s. iene miene mutte en het worden de raketjes.

Met mijn ijsjes in de hand loop ik naar de kassa. Het enige dat tussen mij, mijn ijsjes en het zonnetje instaat is nog een aanzienlijke rij van ongeveer 7 mensen. Vooraan staat een meisje haar boodschappen af te rekenen. Ze steekt haar pinpas in het apparaat en buigt uit het niets ver over de kassa. Raar, denk ik. Je ziet de prijs toch gewoon op het schermpje, dat hoef je toch niet op de kassa af te lezen? Plotseling klapt ze hard achterover en zakt ze in elkaar.

Op het moment dat ze op de grond valt is het even volledig stil in de winkel. Het is de bekende verstijvingsreactie die mensen krijgen wanneer er iets onverwachts gebeurd. Het arme meisje is flauw gevallen en hard op de grond terecht gekomen. Na twee tellen is het echter nog steeds helemaal stil in de winkel. Niemand reageert, terwijl de ‘dame in nood’ toch echt hulp nodig heeft. De kassière staart als een dom schaap voor zich uit en de mensen die voor me in de rij staan kijken het meisje aan alsof ze een ernstig besmettelijke ziekte heeft en zeker niet aangeraakt kan worden. Vanuit achterin de rij loop ik naar voren en help ik haar overeind. Vanuit een andere rij komt een andere jongen naar voren toe die haar ook helpt.

Uiteindelijk is het meisje weer goed genoeg bij om haar weg naar huis te vervolgen. Ik reken mijn ijsjes af en stap het zonnetje weer in. Ik denk nog even terug aan al die mensen die daar stom stonden te kijken, hulpeloze zielen. En thuis waarschijnlijk een groot verhaal ophangen over het avontuur dat ze in de supermarkt beleefd hebben.  terwijl ik mijn ijsje open maak bekruipt me een maar al te bekend gevoel. Er valt iemand flauw, niemand doet iets en ik moet weer dwars door alles en iedereen heen om iemand te helpen. Dit kan ook alleen mij overkomen!

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 20-06-2014