Alledaagse avonturen: bubbelgum

619

Alledaagse avonturen: bubbelgum

In de reeks ‘alledaagse avonturen’ bespreekt Pascal vier weken lang een ergernis die hij vaak in zijn alledaagse leven tegenkomt. Dit is het eerste verhaal van de vier. In gedachten loop ik stevig door naar perron 1 om de trein van 7:42 nog te kunnen halen. Al slalommend tussen de slaperige onoplettende mensen begin ik […]


In de reeks ‘alledaagse avonturen’ bespreekt Pascal vier weken lang een ergernis die hij vaak in zijn alledaagse leven tegenkomt. Dit is het eerste verhaal van de vier.

In gedachten loop ik stevig door naar perron 1 om de trein van 7:42 nog te kunnen halen. Al slalommend tussen de slaperige onoplettende mensen begin ik mezelf op te vreten. Waarom stappen die idioten vlak voor me altijd naar links als ik ze linksom in wil halen! Stuk voor stuk begin ik ze te haten. De zakenman, met zijn rondzwaaiende koffertje en lange passen van links naar rechts. De zoekende bejaarde vrouw, die plots stilstaat en omdraait omdat haar dementerende man het niet bij kan houden.  De dikzak, die de helft van het perron inneemt en zo langzaam loopt als een tractor. Verschrikkelijk. Op het moment dat ik eindelijk de finish denk te halen stuit ik op mijn ergste nachtmerrie, de bron van al het kwaad op aarde: het tienermeisje.

Iedereen die wel eens met de trein reist weet dat tienermeisjes verschrikkelijke medereizigers zijn. Waarschijnlijk heb je het beeld inmiddels al wel voor je: oud genoeg om scooter te rijden, te jong om te mogen drinken, oud genoeg om half bloot over straat te gaan, te jong om er naar te mogen kijken. Blond lang haar, goedkope parfum, een dumpling tas aan de linkerarm en een smartphone in de rechterhand. Al bellend en app’end zwalkt ze richting de deur van de trein. Normaal neem ik gas terug en laat ik ze voor me uit lopen. Maar vandaag niet, vandaag ga ik er langs! Ik probeer het eerst rechtsom, maar zodra ik naar voren stap, zwenkt het kind uit naar rechts om beter ontvangst te hebben op haar mobiel. Met een snelle tussenpas vlieg ik naar links, maar ik ben te snel. Door haar vlugge beweging naar rechts is haar dumpling tas volledig naar rechts uitgezwaaid en ik loop er vol tegen aan. Terwijl ze niks in de gaten lijkt te hebben, doe ik snel een paar stappen achteruit. Een laatste poging, ik versnel mijn pas, maak een schijnbeweging naar links en passeer op het laatste moment rechts.

KNAPP!! Een keiharde knal. Mijn hartslag schiet omhoog. Kut, denk ik, een klapband. Maar ik zit niet in de auto? Ik kijk achterom en zie hoe het tienermeisje de roze kauwgombel weer naar binnen werkt. Een koude rilling loopt over me rug terwijl ik mijn voorsprong snel uitbouw.

Foto: Canned Muffins

Foto: Canned Muffins

Eindelijk ben ik bij de deur. Opgelucht haal ik weer adem en breng mijn hartslag weer omlaag. Rustig loop ik omhoog de tweede klasse in en zoek een fijn plekje bij het raam, lekker naar buiten kijken en wegdromen. Dan stokt mijn adem. Die lucht, het klappen van de kauwgom, het zal toch niet waar zijn? Heel even staat ze bij mijn zithoekje. Ze kijkt me schaapachtig aan, ik kijk met gefronste wenkbrauw terug. Ze loopt door en ik haal opgelucht adem, wat een avontuur!

Deel dit artikel:

Auteur avatar

| 13-06-2014